Πώς το εμβληματικό «Abbey Road» των Beatles έγινε ο πήχης που ο Elton John δεν ένιωσε ποτέ έτοιμος να ξεπεράσει, ομολογώντας μία γλυκόπικρη αλήθεια για την καλλιτεχνική δημιουργία.

Στο πάνθεον της rock ‘n’ roll ιστορίας, ελάχιστοι καλλιτέχνες διαθέτουν το καλλιτεχνικό εκτόπισμα και τη διαχρονική λάμψη του Elton John. Μαζί με τον Bernie Taupin, ύφανε έναν από τους πιο εξεζητημένους καταλόγους στην ιστορία της pop, γεμάτο συναισθηματική ένταση και μελωδική ευφυΐα.

Κι όμως, πίσω από τα φανταχτερά κοστούμια, τα εκατομμύρια πωλήσεων και την αποθέωση στα στάδια όλου του κόσμου, κρυβόταν πάντα ένας δημιουργός που ένιωθε τη σκιά της απόλυτης τελειότητας να τον ακολουθεί.

Για τον Elton John, η μουσική δεν ήταν ποτέ μία απλή παράθεση επιτυχιών, αλλά μία διαρκής αναζήτηση για εκείνο το ένα έργο που θα μπορούσε να σταθεί δίπλα στο αξεπέραστο.

Και για εκείνον, αυτό το έργο είχε ήδη γραφτεί από τέσσερις νέους από το Λίβερπουλ, σε ένα άλμπουμ που τον έκανε να θέλει, κυριολεκτικά, να αποσυρθεί.

Η δημιουργική διαδικασία ενός καλλιτέχνη είναι συχνά μία μάχη ανάμεσα στο όραμα και την πραγματικότητα. Όταν ο Elton John ξεκινούσε την καριέρα του, δουλεύοντας με session μουσικούς στα πρώτα του βήματα, δεν υπήρχε ένα προκαθορισμένο σχέδιο για την κατάκτηση της κορυφής.

Ακόμα και όταν άρχισε να καταθέτει τα δικά του αριστουργήματα, όπως το θρυλικό «Goodbye Yellow Brick Road», η προσέγγισή του παρέμενε οργανική, σχεδόν χαοτική μέσα στην παραγωγικότητά της. Ο ίδιος έχει παραδεχτεί πως η ιδέα ενός διπλού άλμπουμ για το «Goodbye Yellow Brick Road» του φαινόταν αρχικά υπερβολική, σχεδόν παράλογη.

Παρά την ικανότητά του να γεννά τραγούδια με μία σπάνια ευκολία, ένιωθε πως το αποτέλεσμα ήταν μία συλλογή από χαρακτήρες και ιστορίες —όπως η «Sweet Painted Lady» ή το «Bennie and the Jets»— που, αν και κατοικούσαν στον ίδιο κόσμο, δεν είχαν τη συμπαγή δομή ενός ενιαίου, αδιάσπαστου έργου τέχνης.

Αυτή η εσωτερική αναζήτηση για τη συνοχή τον οδήγησε αναπόφευκτα στη μελέτη των Beatles. Ως προσωπικός φίλος πολλών μελών του συγκροτήματος, ο Elton John παρακολουθούσε από κοντά την εξέλιξή τους, μένοντας έκθαμβος από τον τρόπο που μεταμόρφωναν το studio σε ένα εργαστήριο ήχων.

Αν και το «Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band» θεωρείται συχνά η κορωνίδα της δημιουργικότητάς τους, ο Elton John διέκρινε κάτι διαφορετικό.

Παρά το γεγονός ότι τραγούδια όπως το «Being for the Benefit of Mr. Kite!» ήταν μοναδικά, ο ίδιος ο John Lennon είχε δηλώσει πως τα κομμάτια δεν είχαν καμία πραγματική σύνδεση μεταξύ τους.

Για τον Elton John, η κορυφή του βουνού δεν ήταν το «Pepper», αλλά το «Abbey Road».

Στα μάτια του Σερ Elton, το «Abbey Road» δεν ήταν απλώς ένα άλμπουμ,  ήταν μία συμφωνική κατάθεση, ένας τέλειος αποχαιρετισμός που άγγιζε τα όρια του θείου.

Η ηχητική του ποιότητα, η αλληλουχία των κομματιών και το μεγαλειώδες κλείσιμο της δεύτερης πλευράς αντιπροσώπευαν για εκείνον το απόλυτο κύκνειο άσμα.

Η παραδοχή του είναι αφοπλιστική: «Αν καταφέρναμε ποτέ να ηχογραφήσουμε ένα άλμπουμ τόσο καλό όσο το “Abbey Road”, θα ήθελα να αποσυρθώ», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά.

Πρόκειται για μία δήλωση που φανερώνει τη βαθιά ταπεινότητα μίας μουσικής ιδιοφυΐας απέναντι σε μία άλλη.

«Ακόμα κι αν δεν είναι το αγαπημένο μου άλμπουμ των «Beatles», όταν ακούς το “Something” και το “Here Comes the Sun”, θέλεις να καταρρεύσει. Συνήθως κάποιος έχει ένα καλό τραγούδι σε ένα άλμπουμ, αλλά οι «Beatles» είχαν πέντε ή έξι που σου έπαιρναν το μυαλό», είπε.

Αυτή η «κατάρρευση» στην οποία αναφέρεται ο Elton John δεν είναι προϊόν ζήλειας, αλλά ένας υπαρξιακός θαυμασμός. Είναι η στιγμή που ένας καλλιτέχνης συνειδητοποιεί πως η ομορφιά που αντικρίζει είναι τόσο ολοκληρωμένη, που κάθε προσπάθεια να την ξεπεράσει μοιάζει μάταιη.

Παρά τη δική του απαράμιλλη δεξιοτεχνία στο πιάνο και τη μοναδική φωνητική του γκάμα, ο Elton John ένιωθε πως το έργο του George Harrison σε τραγούδια όπως το «Here Comes The Sun» ή η ωμή συναισθηματική δύναμη του «Oh! Darling» ανήκαν σε μία σφαίρα απρόσιτη.

Ακόμα και όταν αργότερα συνεργάστηκε με τον θρυλικό παραγωγό των Beatles, τον George Martin, για την επανεκτέλεση του «Candle In The Wind», η αίσθηση πως το «Abbey Road» παρέμενε ο ανεκπλήρωτος στόχος δεν τον εγκατέλειψε ποτέ.

Η ιστορία αυτή, ωστόσο, δεν είναι μία ιστορία αποτυχίας, αλλά ένας ύμνος στην καλλιτεχνική έμπνευση.

Το γεγονός ότι ο Elton John δεν ένιωσε ποτέ πως άγγιξε το επίπεδο του «Abbey Road» είναι ίσως το μεγαλύτερο κομπλιμέντο που θα μπορούσε να γίνει στους Beatles, αλλά ταυτόχρονα και η κινητήριος δύναμη πίσω από τη δική του μακροβιότητα. Συνέχισε να δημιουργεί, να πειραματίζεται και να συγκινεί γενιές θαυμαστών, κυνηγώντας πάντα εκείνη την άπιαστη τελειότητα.

Μπορεί στα δικά του μάτια να μην έφτασε ποτέ στο «The End» των Fab Four, αλλά στην πορεία αυτού του κυνηγιού, χάρισε στον κόσμο μερικές από τις πιο όμορφες στιγμές της σύγχρονης μουσικής.

Στην καρδιά αυτής της εξομολόγησης βρίσκεται η ουσία της τέχνης: η αναγνώριση πως πάντα θα υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από εμάς, ένας φάρος που μας αναγκάζει να εξελισσόμαστε, ακόμα κι αν γνωρίζουμε πως δεν θα φτάσουμε ποτέ στην πηγή του φωτός του.

Ο Elton John δεν αποσύρθηκε ποτέ, ευτυχώς για εμάς. Και παρόλο που το «Abbey Road» παραμένει για εκείνον το αξεπέραστο ιερό δισκοπότηρο, η δική του διαδρομή απέδειξε πως η αξία δεν βρίσκεται μόνο στον προορισμό της απόλυτης τελειότητας, αλλά στο θάρρος να συνεχίζεις να γράφεις τη δική σου ιστορία, ακόμα και όταν οι θεοί της μουσικής έχουν ήδη πει την τελευταία λέξη.